Συζητώντας με μια φίλη για την επέτειο των τριών χρόνων από το έγκλημα των Τεμπών σε έναν μήνα και κάτι, στις 28 Φεβρουαρίου, ήταν κοινή απορία το τι θα γίνει άραγε εκείνη τη μέρα και αν ο κόσμος θα δώσει και πάλι μαζικά το «παρών» στις πλατείες όλης της χώρας, έπειτα από όλα όσα έχουν μεσολαβήσει (δεν χρειάζεται να τα επαναλάβουμε στο άρθρο αυτό).
Ποιος θα απευθύνει αυτή τη φορά κάλεσμα και ποιος όχι;
Εσύ είσαι με τη Μαρία ή με τον σύλλογο;
Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω να δούμε τη μεγάλη εικόνα, ξεκινώντας με μια διαπίστωση με την οποία μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε: Ένας λαός που αγαπάει την ευθύνη, είναι ένας λαός που δεν πρέπει να περιμένει ούτε σωτήρες ούτε ειδικά καλέσματα για να απαιτήσει από την εξουσία κάτι που δικαιούται και που διαχρονικά στη χώρα αυτή τού στερούν: μια ζωή με δικαιοσύνη.
Αν περιμένουμε, λοιπόν, να δούμε ποιος θα απευθύνει κάλεσμα για τις 28 Φεβρουαρίου για να αποφασίσουμε αν θα κατέβουμε ή όχι στο Σύνταγμα για τα Τέμπη, μάλλον έχουμε παρεξηγήσει κάτι σε όλο αυτό που έχουμε ζήσει τόσο καιρό.
Στο Σύνταγμα και στις πλατείες της χώρας δεν κατέβηκε κανείς αποκλειστικά και μόνο για τους συγγενείς ή για κάποιον ή κάποια από αυτούς. Κατέβηκε για όλους τους συγγενείς των θυμάτων, αλλά και για τον εαυτό του και για τον διπλανό του και για τη χώρα που θα ‘θελε να ζει ο ίδιος και οι φίλοι του και τα παιδιά του. Συμφωνούμε σε αυτό;
Ας συμφωνήσουμε και σε κάτι ακόμα. Οι συγγενείς των θυμάτων έχουν το δικαίωμα να ενεργούν όπως επιλέγουν οι ίδιοι, να συμφωνούν μεταξύ τους ή να διαφωνούν, να πολιτεύονται ή να μην πολιτεύονται. Τι σόι λαός είμαστε εμείς που θα ρίξουμε στις πλάτες τους όλο το βάρος της έκβασης, της επιτυχίας ή της αποτυχίας, ενός αγώνα που είναι βαθιά και μαζικά κοινωνικός; Που είναι και αγώνας δικός μας, όλων μας; Σε ανθρώπους μάλιστα που ακόμα αιμορραγούν από το ίδιο το έγκλημα, ανθρώπους που δεν τους δόθηκε από κανέναν το δικαίωμα να πενθήσουν, ούτε από το κράτος, με τη ζοφερή συγκάλυψη που τους έβγαλε στους δρόμους, ούτε από όλους εμάς, με την επίμονη απαίτηση να παραμένουν στην πρώτη γραμμή του αγώνα, παρά το ορθάνοιχτό τους τραύμα, τρία χρόνια τώρα;
Μήπως είναι η ώρα να πάψουμε να ζητάμε από αυτούς περισσότερα από όσα τους αναλογούν; Έδωσαν τα πάντα και τους ευχαριστούμε πολύ για όσα έκαναν και για όσα θα κάνουν ακόμα. Αλλά ο αγώνας αυτός ποτέ δεν ήταν μόνο δικός τους – θα ήταν άδικο να είναι μόνο δικός τους. Είναι αγώνας όλων μας, μιας ολόκληρης κοινωνίας που αξίζει κάτι καλύτερο. Τους δίνουμε το δικαίωμα να διαφωνήσουν, να διασπαστούν, να πολιτευτούν ή και να κάτσουν στο σπίτι τους, ρε αδερφέ, να κάνουν ό,τι θέλουν ή να μην κάνουν και τίποτα. Να περάσουν αυτή την επέτειο όπως αντέχουν να την περάσουν, χωρίς να σκεφτούν στιγμή όλους εμάς.
Εγώ το αποφάσισα, θα είμαι εκεί στις 28 Φεβρουαρίου. Για τους συγγενείς των θυμάτων –όλους τους– και για μένα και για τον διπλανό μου, με κάλεσμα ή χωρίς. Η φίλη μου το ίδιο. Εσύ;