Σημείωση Ιστοσελίδας:
Για μια ακόμη φορά, σε πλήρως κοινή γραμμή με τον μεγάλο σημερινό φιλόσοφο και διανοητή, χριστιανό ορθόδοξο, Ρώσο πατριώτη, Αλεξάντερ Ντούγκιν, ο οποίος ενστερνίζεται ακριβώς τις ίδιες απόψεις με τους Μέγιστους των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, Πλάτωνα και Αριστοτέλη, περί της αθλιότητας του "πολιτικού συστήματος" που εκκινώντας από την Σατανικά σχεδιασμένη και εκτελεσμένη "Γαλλική Επανάσταση" (βλέπε Μασωνικές Στοές), προσπαθούν να μας επιβάλλουν με πονηρή-διαβολική προπαγάνδα τα τελευταία χρόνια (εικοστός-εικοστός πρώτος αιώνας), ως τάχα το ιερότερο των πολιτευμάτων. Το έχουν μάλιστα "θεοποιήσει" τόσο πολύ που μας είναι σχεδόν αδιανόητο να εκφέρουμε μια αντίθετη άποψη, μη μας κατηγορήσουν ως (τάχα) "φασίστες". Ποιοί; Μα το μεγαλύτερο και αθλιότερο φασισταριό όλων. Οι δούλοι του ίδιου του Εωσφόρου που κυβερνούν σήμερα τον πλανήτη...
Διαβάστε παρακάτω τις απόψεις του μεγάλου διανοητή και πολέμιου της Νέας Παγκόσμιας Σατανικής Τάξεως Πραγμάτων, Αλεξάντερ Ντούγκιν, τις οποίες πλήρως ενστερνιζόμαστε:
(Σε συνέχεια ομιλίας του):
Αλεξάντερ Ντούγκιν: Λοιπόν, αυτός είναι ένας τρόπος να το δούμε. Αλλά ίσως θα έπρεπε επίσης να επανεξετάσουμε ριζικά την ίδια μας την ιδέα για το τι είναι στην πραγματικότητα η «δημοκρατία». Πώς καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι αυτό είναι το καλύτερο πολιτικό σύστημα; Γιατί πιστέψαμε τυφλά αυτόν τον φιλελεύθερο μύθο ότι, χάρη στη δημοκρατία και τις αλλαγές στην εξουσία, το σύστημα αναπόφευκτα βελτιώνεται αντί να επιδεινώνεται;
Οι μεγαλύτεροι στοχαστές της αρχαιότητας — ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης — ήταν πεπεισμένοι για το ακριβώς αντίθετο. Θεωρούσαν τη δημοκρατία ως μια από τις χειρότερες, πιο εκφυλισμένες μορφές διακυβέρνησης, που αναπόφευκτα παρήγαγε χάος, οχλοκρατία και δημαγωγία. Και οι συνεχείς αλλαγές εξουσίας στερούν από τον ηγεμόνα την ευκαιρία να επικεντρωθεί στη μακροπρόθεσμη στρατηγική ανάπτυξη. Αντίθετα, τον εξαναγκάζουν σε λαϊκισμό και πολιτική γελοιοποίηση για να κερδίσει την άμεση έγκριση & επιδοκιμασία των λαϊκών μαζών.
Γιατί εμείς, ακολουθώντας τη Δύση, αρχίσαμε να θεοποιούμε τη δημοκρατία; Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα ιερό σε αυτήν. Ούτε η Παλαιά Διαθήκη ούτε η Καινή Διαθήκη, ούτε τα Ευαγγέλια, περιέχουν ούτε μία λέξη για το θέμα. Η ιστορία της σωτηρίας μας προσφέρει εντελώς διαφορετικά μοντέλα, αποδεδειγμένα εδώ και χιλιετίες: την κυριαρχία των κριτών, την κυριαρχία των χαρισματικών ηγετών, την κυριαρχία των ιερών βασιλιάδων και τα νόμιμα βασίλεια.
Γιατί ξαφνικά πιστέψαμε αυτή τη μυθολογία του Δυτικού Διαφωτισμού ότι «η δημοκρατία και οι εκλογές θα βάλουν τα πάντα στη θέση τους»; Δεν έβαλαν τίποτα στη θέση του και ποτέ δεν το έκαναν. Οι δημοκρατικές αναταραχές παντού συνοδεύονται από τερατώδη βία, κατάρρευση κρατών και γενοκτονία — απλώς θυμηθείτε τη Γαλλική Επανάσταση ή την τραγωδία της δικής μας Εποχής των Ταραχών και τις επαναστατικές μας αναταραχές.
Η δημοκρατία είναι στην καλύτερη περίπτωση μια από τις πιθανές, ιστορικά καθορισμένες πολιτικές μορφές. Ωστόσο, σίγουρα δεν είναι πανάκεια και δεν αντιπροσωπεύει το «ύψιστο επίτευγμα» του ανθρώπινου πνεύματος, γεγονός προφανές σε κάθε ψύχραιμο αναλυτή.Πολιτική ειδησεογραφία
Η δημοκρατία φέρει εγγενώς μια τεράστια αμφιθυμία από την αρχή της. Και αυτό στο οποίο έχει εκφυλιστεί σήμερα — μια ανοιχτή φιλελεύθερη δικτατορία και οι επιταγές των μειονοτήτων — δεν είναι σε καμία περίπτωση μια τυχαία δυσλειτουργία. Είναι μια πιθανότητα που είναι αρχικά εγγενής σε αυτήν, το γενετικά προκαθορισμένο τέλος της.
Επομένως, πρέπει να επανεξετάσουμε τα πάντα. Το κύριο λάθος μας είναι ότι υστερούσαμε συνεχώς σε σχέση με τη Δύση και προσπαθούσαμε να την προλάβουμε. Από συνήθεια, εξακολουθούμε να σκεφτόμαστε με τον παλιό τρόπο, σε φιλελεύθερες κατηγορίες: σαν «κάτι πήγε στραβά με τη δημοκρατία εκεί». Αλλά μπορεί κανείς πραγματικά να πιστέψει ότι κάτι θα μπορούσε ποτέ να πάει «σωστά» με αυτήν; Πάντα υπάρχει κάτι λάθος με αυτήν, από την αρχή της.
Δεν είναι τυχαίο ότι η κλασική πολιτική φιλοσοφία το έχει επισημάνει ρητά: Η δημοκρατία σηκώνεται όταν μια κοινωνία αρχίζει να αποσυντίθεται, να γίνεται διανοητικά αποβλακωτική και να αποσυντίθεται σε μια ατομικοποιημένη μάζα. Και δεν είναι τυχαίο ότι στη δική μας παραδοσιακή ιστορία δεν υπήρξε ποτέ σχεδόν ποτέ δημοκρατία — ούτε de jure ούτε de facto. Και δόξα τω Θεώ!
Συνεπώς, η δημοκρατία δεν είναι πανάκεια. Κανένας δυτικός θεσμός δεν αποτελεί καθολική απάντηση. Πρέπει να επανεξετάσουμε ριζικά την ταυτότητά μας, την βαθιά ριζωμένη ιστορία μας και το πολιτισμικό μας μέλλον.
Πρέπει να εξετάσουμε και να επανεξετάσουμε κριτικά την πορεία της Δύσης προς την τρέχουσα κατάστασή της. Άλλωστε, υστερούσαμε συνεχώς — και δόξα τω Θεώ! Δεν χρειάζεται να κυνηγάμε αυτό το τρελό τρένο. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε: Κινούμαστε σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση· έχουμε μια θεμελιωδώς διαφορετική πορεία.
Η ρωσική παράδοση, ο ρωσικός μας πολιτισμός, η αγία μας Εκκλησία, ο ρωσικός μας λαός, η κρατική μας υπόσταση, η μεγάλη μας δύναμη και ο πολιτισμός μας ακολούθησαν πάντα τη δική τους πορεία. Ας επιστρέψουμε, λοιπόν, στη δική μας πορεία, στις προγονικές μας ράγες και ας προχωρήσουμε με σιγουριά προς το δικό μας — ρωσικό, κυρίαρχο, πολιτισμικό — μέλλον.
Τότε όλα θα μπουν αμέσως στη θέση τους. Τότε θα δούμε καθαρά στην άβυσσο που οδηγεί η δυτική ατμομηχανή. Όλα θα μας γίνουν απόλυτα σαφή. Θα συνειδητοποιήσουμε ότι σε καμία περίπτωση δεν έχουμε να κάνουμε με μια τυχαία «δυσλειτουργία» στον μηχανισμό της δημοκρατίας, αλλά ότι η ίδια η δημοκρατία είναι μια ιστορική αδικία. Είναι μια βιαστική, αβάσιμη, παγκόσμια παραίσθηση, που επιβάλλεται από σκοτεινές ελίτ με τις πιο κακόβουλες προθέσεις. Όλοι μιλούν για «δημοκρατία», όμως δημοκρατία δεν βρίσκεται πουθενά. Και όσο πιο δυνατά φωνάζουν γι’ αυτήν, τόσο πιο φρικτές γίνονται οι μάσκες που υιοθετεί και τόσο πιο σκοτεινές, χθόνιες πτυχές αποκαλύπτει. Και αυτό, επίσης, δεν είναι καθόλου τυχαίο.
Με άλλα λόγια, πρέπει να υιοθετήσουμε αμετάκλητα τη δική μας ρωσική άποψη σε όλα τα ζητήματα — στην πολιτική, την οικονομία και την τεχνολογία, καθώς και στη θρησκεία και το πνεύμα. Και από εκεί, από τα ύψη του δικού μας πολιτισμικού παρατηρητηρίου, πρέπει να κατανοήσουμε τόσο τους εαυτούς μας όσο και ολόκληρο τον κόσμο γύρω μας. Μόνο τότε θα κατανοήσουμε πραγματικά τι συμβαίνει σε αυτόν.
Στην ουσία, το κάνουμε ήδη αυτό. Θυμηθείτε τα επίσημα διατάγματα του Προέδρου Πούτιν: Η υπεράσπιση των παραδοσιακών αξιών, η επίσημη ανακήρυξη της Ρωσίας ως πολιτισμικού κράτους, η επίγνωση της επείγουσας ανάγκης για ιστορική φώτιση — όλα αυτά είναι μια κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση, προς την πραγματική πολιτισμική κυριαρχία.
Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι εξακολουθούμε να διαποτιζόμαστε από δυτικά πρότυπα σκέψης, από βιαστικές, αντιφατικές και μερικές φορές ανοιχτά ψευδείς και εσφαλμένες δυτικές ιδέες. Λόγω αυτού του βάρους, δεν μπορούμε ακόμη να κατανοήσουμε πλήρως την έκταση των όσων συμβαίνουν σε παγκόσμια κλίμακα — παρόλο που είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε.
Συντονιστής: Ας μείνουμε στο θέμα της δημοκρατίας: Οι ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο πλησιάζουν σύντομα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι αναλυτές και οι ειδικοί διαφέρουν στις εκτιμήσεις τους, αλλά πολλοί συμφωνούν ότι οι Ρεπουμπλικάνοι κινδυνεύουν να χάσουν τουλάχιστον ένα από τα δύο σώματα — τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Κάποιοι προβλέπουν ότι θα χάσουν και τον έλεγχο της Γερουσίας.
Πώς το αξιολογείτε αυτό; Τι θα συμβεί στην πράξη εάν υλοποιηθούν αυτά τα σενάρια, τα οποία είναι αρνητικά για τον Τραμπ, και πώς θα προσπαθήσει στη συνέχεια να διαμορφώσει τις σχέσεις του με εμάς και τη διεθνή κοινότητα;
■ Αλεξάντερ Ντούγκιν: Καταρχάς, ο Τραμπ απλώς δεν θα μπορέσει να συνεχίσει πολλά από τα πράγματα που προσπαθεί να κάνει αυτή τη στιγμή — ακόμα κι αν δίστασε και ενήργησε ασυνεπώς — επειδή θα ασκηθεί τεράστια πίεση πάνω του.
Οι Δημοκρατικοί είναι οι απόλυτοι, ασυμβίβαστοι εχθροί μας. Θα αναγκάσουν τον ήδη αμφιλεγόμενο και διστακτικό Τραμπ να λειτουργήσει μέσα σε έναν εξαιρετικά στενό διάδρομο. Η μηχανή του «Russiagate» θα ξαναρχίσει, θα κατηγορηθεί για άλλη μια φορά ότι είναι «πράκτορας του Πούτιν» και όλη αυτή η ανοησία θα ξεκινήσει από την αρχή.
Δεν αποκλείω με κανέναν τρόπο τη διαδικασία καθαίρεσης του Τραμπ και την πρόωρη απομάκρυνσή του από το αξίωμα με κάποιο πρόσχημα. Οι Δημοκρατικοί είναι τώρα γεμάτοι οργή. Αν καταφέρουν να πάρουν τον έλεγχο του Κογκρέσου, η εκδίκησή τους από τον Τραμπ για τον τρόμο που έχουν υποστεί θα είναι ανελέητη. Γιατί αρχικά, φοβόντουσαν πραγματικά: Όταν ο Έλον Μασκ ίδρυσε το DOGE και άρχισε να ξηλώνει την USAID, το βαθιά ριζωμένο βαθύ κράτος πίστευε ότι στην πραγματικότητα άρχιζε να το εξαλείφει και ότι ο Τραμπ θα εκπλήρωνε τις υποσχέσεις του. Αλλά στη συνέχεια συνειδητοποίησαν ότι ήταν απλώς κοινότοπη στάση και όχι μια καλά μελετημένη στρατηγική, και ηρέμησαν κάπως. Αλλά δεν θα συγχωρήσουν ποτέ τον Τραμπ για τον φόβο που βίωσαν.
Η εκδίκησή τους εναντίον των υποστηρικτών του Τραμπ θα είναι λυσσαλέα — θα ξεκινήσει μια σκληρή φιλελεύθερη δικτατορία στο στυλ του Μακρόν ή του Τουσκ. Δεν θα απέκλεια ούτε έναν ολοκληρωτικό εμφύλιο πόλεμο στις Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή η αμερικανική κοινωνία είναι εξαιρετικά πολωμένη. Ο Τραμπ σήκωσε το χέρι του, αλλά δεν χτύπησε — και σε έναν τόσο σκληρό αγώνα, αυτό είναι ασυγχώρητο. Τώρα αυτοί που απείλησε επιστρέφουν στην εξουσία και είναι αποφασισμένοι να τον συντρίψουν.Στρατιωτικά Θέματα
Ο Τραμπ θα βρεθεί σε μια κατάσταση με εξαιρετικά περιορισμένα περιθώρια ελιγμών. Γρήγορα θα στριμωχτεί στη γωνία. Σίγουρα δεν θα μπορεί πλέον να τηρήσει τα λόγια του προς εμάς — ποτέ δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την τήρηση των δεσμεύσεων προς κανέναν, πόσο μάλλον προς εμάς. Επομένως, η εσωτερική πολιτική κατάσταση στις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο θα επιδεινωθεί.
Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να αποφασίσει να κάνει ο Τραμπ, ακολουθώντας την αρχή «μόλις καεί ο αχυρώνας, ας καεί και το σπίτι», θα ήταν να ενώσει τις δυνάμεις του με τον Νετανιάχου για να επιτεθούν στο Ιράν και να αυτοανακηρυχθούν «Βασιλιάς του Κόσμου» για περίπου δεκαπέντε λεπτά. Μετά από αυτό, θα τεθεί σε κίνηση μια εντελώς απρόβλεπτη αλυσιδωτή αντίδραση. Εάν οι φανατικοί συνειδητοποιήσουν ότι η άφιξη του Μεσσία καθυστερεί, μπορεί να προσπαθήσουν να «προσποιηθούν» την έλευσή του μέσω μιας τεχνητά προκλητής εσχατολογικής καταστροφής.
Η κατάρρευση του Τραμπ στις εκλογές ή η παράλυσή του στο Κογκρέσο θα είχαν τρομερές συνέπειες. Αλλά ακόμα κι αν διατηρούσε ως εκ θαύματος τον έλεγχο του Κογκρέσου, τίποτα ουσιαστικά καλό δεν μπορούσε να αναμένεται από αυτόν: ακόμα κι αν ήθελε ειλικρινά να καταλήξει σε μια λογική συμφωνία, οι ενισχυμένοι αντίπαλοί του απλώς θα την εμπόδιζαν.
Φυσικά, θα θέλαμε πολύ η Δύση να βαλτώσει επιτέλους στις δικές της εσωτερικές διαμάχες και να μας αφήσει στην ησυχία μας. Αλλά δεν μπορούμε να περιμένουμε ένα τέτοιο δώρο από έξω. Αν δεν φροντίσουμε τους εαυτούς μας — την ασφάλειά μας, τις νίκες μας, τις θεμελιώδεις προκλήσεις και τα ζητήματα νοήματος — κανείς δεν θα το κάνει για εμάς.
Αν η Ρωσία δεν σωθεί — με τη βοήθεια του Θεού, μέσω της πίστης στο Πνεύμα Του, στην ιστορία Του, στον λαό Του, στη μεγάλη κρατική Του δύναμη και στην αγία Του Εκκλησία — τότε κανείς δεν θα μας χαρίσει αυτή τη νίκη και αυτή τη σωτηρία. Πρέπει να την κερδίσουμε με τα ίδια μας τα χέρια!
https://synergon-info.blogspot.com/2026/11/chaos-und-irrationalitat-im-westen.html